Λογοτεχνικώς
Η περισπωμένη και η οξεία
Νομίζω πως δεν έβγαινε ποτέ ατημέλητος, παρ’ όλα αυτά αν τύχαινε να βρεθείς πίσω του εκείνη τη σαββατιάτικη αιθρία στην οδό Αθηνάς θα διαπίστωνες έκπληκτος πως κρεμόταν ...
Το γιατί
Ένα σπασμένο ποτήρι με αόρατα τα γυαλιά μες στην καρδιά. Πώς να φωτίσω το γιατί όταν δάκρυ μου δεμένο μαντήλι στο πόδι. Το πύον δε σταματά να τρέχει ...
Ημερολόγια εγκλεισμού -12
Αν υποθέσουμε ότι η ζωή είναι μια σύγχυση τότε ο θάνατος είναι εκείνος που έρχεται να βάλει τάξη στα πράγματα. Και το μαύρο του θανάτου δεν είναι του ...
Στις 9/12
Είναι καιρός να αφήσουμε στην άκρη τα θαύματα. Είναι καιρός να ασχοληθούμε με το ομορφότερο πριν οι γέφυρες καούν. Μια ζωή φορούσε τ' αποφόρια της και ας ...
Το όνειρο που έχασα
Μια μορφή που πλέει ανάμεσα σε κύματα χαμηλά που χάνουν το βηματισμό τους όσο πλησιάζουν την ακτή εμφανίζεται φορώντας σκουφάκι, έπειτα εξαφανίζεται και ξαναεμφανίζεται,αλλά ασκεπής αυτή τη ...
Μου λένε
μου λένε στο αυτί ψιθυριστά τη νύχτα στον ύπνο μου, ότι
βαρέθηκαν να ακούν τόσα χαμένα λόγια-λόγια του αέρα, φθόγγους τυραννικούς, συλλαβές ασύλληπτες, λέξεις ξύλινες, φράσεις πριόνια ...
Η επιδρομή
Αφηρημένη γενικότερα, δεν είχα πάρει είδηση το λεπτό –σχεδόν αόρατο– στρώμα υπόλευκης σκόνης, απλωμένο στις άκρες και σε όλες τις γωνίες του δωματίου μου. Πήρε καιρό η εγκατάστασή ...
Ο Πιερπάολο στην Όστια
Μια βαλίτσα ανοιχτή στο πάτωμα. Τα ρούχα του σε γαιώδη χρώματα εξαντλεί την υπομονή τους. Παρεμβαίνει κι αν κάνει λάθος το υπερασπίζεται.
Του κουνούν το δάχτυλο. Τον φοβερίζουν ...
Ημερολόγιο για Δύο, Πρώτη ημέρα
7 Νοέμβρη 2020
Το ημερολόγιο είναι σε μια σελίδα, η σκέψη μου αλλού, εκεί που κανονικά θάπρεπε να είσαι κι εσύ, πλάι μου να περπατάμε σ' ένα που ...
Δεν μου αρέσει
Δεν μου αρέσει το μοιραίο τέλος,
απ’ τη ζωή ποτέ δεν είμαι κουρασμένος.
Δεν μου αρέσει καμία εποχή
που δεν θα τραγουδώ χαρούμενα τραγούδια.
Δεν μου αρέσει ...