Ιστορία ενός ξεκοιλιάσματος
Μια μαύρη γραμμή και η κοιλιά του κεφαλαίου Μι να σέρνεται στο όριο της γραμμής.
Ήθελε τάχα να πει κάτι για το γράμμα; Ήθελε απλά να κάνει ...
Άχρηστα στόματα
Όταν έβλεπε ανοιχτά τα συρτάρια να χάσκουν στη στενόμακρη κουζίνα της και καμιά φορά να κινδυνεύουν από τους γοφούς της επειδή είχε το νου της στη μεθοδική προετοιμασία ...
Το γιατί
Ένα σπασμένο ποτήρι με αόρατα τα γυαλιά μες στην καρδιά. Πώς να φωτίσω το γιατί όταν δάκρυ μου δεμένο μαντήλι στο πόδι. Το πύον δε σταματά να τρέχει ...
Στις 9/12
Είναι καιρός να αφήσουμε στην άκρη τα θαύματα. Είναι καιρός να ασχοληθούμε με το ομορφότερο πριν οι γέφυρες καούν. Μια ζωή φορούσε τ' αποφόρια της και ας ...
Το όνειρο που έχασα
Μια μορφή που πλέει ανάμεσα σε κύματα χαμηλά που χάνουν το βηματισμό τους όσο πλησιάζουν την ακτή εμφανίζεται φορώντας σκουφάκι, έπειτα εξαφανίζεται και ξαναεμφανίζεται,αλλά ασκεπής αυτή τη ...
Περπατώντας
Τραγουδήσαμε αλλά δε χορέψαμε. Παρόλ’ αυτά ήρθαμε στο κέφι. Όμως κάναμε λάθος. Κάναμε λάθη. Δεν ακούσαμε. Δεν ακούσαμε τα βατράχια να κοάζουν δυσοίωνα. Δεν ακούσαμε τον γκιώνη. Κλείσαμε ...
Ο Πιερπάολο στην Όστια
Μια βαλίτσα ανοιχτή στο πάτωμα. Τα ρούχα του σε γαιώδη χρώματα εξαντλεί την υπομονή τους. Παρεμβαίνει κι αν κάνει λάθος το υπερασπίζεται.
Του κουνούν το δάχτυλο. Τον φοβερίζουν ...
Τόσο επόθησα
Το λέει ο ποιητής, και μου πες να το γράψω. Τι να σου γράψω όμως; Εγώ που επόθησα να φύγω κάποια μέρα και δεν τα κατάφερα. Δεν έχω ...
Αφυδάτωση
Η μέρα τέλειωσε όταν έκλεισε την πόρτα κατά πρόσωπο της νύχτας. Όλες οι πόρτες κλείνουν νύχτα. Δίπλωσε το χαρτί με σχεδόν τρεμάμενα χέρια στην αρχή στα δύο, ύστερα ...
Σκοτεινιάζει. Ένα κείμενο για τη Νύχτα, τη σκοτεινή μητέρα
Έχει πια δύσει ο ήλιος του χειμώνα,
και γρήγορα, σα θέατρο, σκοτεινιάζει,
ή σαν να πέφτει πέπλο σε μια εικόνα
(...)
κ' οι πέτρινοι σταυροί σκίζουν σα χέρια
τον ...