Τελευταία Άρθρα

  • Αναμνήσεις ενός... αξιοσέβαστου

    Είχε μείνει μόνος κι είναι αλήθεια πως αυτό του έδινε μια αίσθηση ελευθερίας. Είχε χρόνο να γράφει. Συγκεντρωμένος στη Βυζαντινή ιστορία αλλά και στα Ανέκδοτα του Προκοπίου ήταν ...
    Συνεχίστε Εδω

  • 9 κούπα

    Όλες οι ερωτικές επιστολές είναι γελοίες. Δεν θα ήταν ερωτικές επιστολές αν δεν ήταν Γελοίες. Πεσόα   Το 9 κούπα χάθηκε στον κόλπο της. Η αναζήτηση του θ’αποδειχθεί ...
    Συνεχίστε Εδω

  • Η Περισπωμένη

    -Είτε το ένα κάνω είτε το άλλο θα ταμπουρωθείς πίσω  από τη θέση σου. -Δεν έκανα τίποτα που έπρεπε να πάρεις προσωπικά. -Θα σε χωρίσω άμα γράψεις εναντίον ...
    Συνεχίστε Εδω

  • Άχρηστα στόματα

    Όταν έβλεπε ανοιχτά τα συρτάρια να χάσκουν στη στενόμακρη κουζίνα της και καμιά φορά να κινδυνεύουν  από τους γοφούς της επειδή είχε το νου της στη μεθοδική προετοιμασία ...
    Συνεχίστε Εδω

  • Η περισπωμένη και η οξεία

      Νομίζω πως δεν έβγαινε ποτέ ατημέλητος, παρ’ όλα αυτά αν τύχαινε να βρεθείς πίσω του εκείνη τη σαββατιάτικη αιθρία στην οδό Αθηνάς θα διαπίστωνες έκπληκτος πως κρεμόταν ...
    Συνεχίστε Εδω

Παραφορές

Δε γράφει κανείς επειδή κάτι έχει να πει, αλλά επειδή θέλει κάτι να πει

— Εμίλ Σιοράν

Στρόβιλος

Ιστορίες από το καφενείο – αστακομαρονάδα Μέρος Α’ – ο βιασμός

Γυρνάμε να δούμε ποιος φωνάζει ότι πεινάει  Είναι ο Μίκης Θεοδωράκης κι είναι σε αθλία κατάσταση! Αποκαμωμένος, αδυνατισμένος, εξαθλιωμένος, αναμαλλιασμένος, αξύριστος, κουρελιασμένος… Ένα ανθρώπινο ράκος! Όχι! Δεν μπορεί ...

Αυγά ημέρας

Κοιμάμαι με φως ημέρας. Σαν αυγό ημέρας. Άρα δεν μπορείς να με φας. Έχω περίεργη γεύση. Είμαι ένας κίτρινος κρόκος. Περίεργα κίτρινος. Δεν κοκκινίζω. Σηκώνω το φρύδι μου ...

Η αλήθεια της τρέλας

Η ιστορία της νεωτερικότητας είναι η ιστορία της τρέλας ως εγκαθιδρυμένης, διαγνώσιμης και εντέλει υποθετικά θεραπευμένης νόσου. Υπό την έννοια αυτή, η τρέλα εγκαθιδρύθηκε μέσα στη νεωτερικότητα εντός ...

Εικαστική Υπέρβαση

Ο νους μας, στα γραμμικά όρια των κορυφογραμμών. Στην επιφάνεια της  στέρεης θάλασσας και στα λικνιζόμενα στάχυα που σέρνει σε χορό ο αγέρας, ανυπότακτος στο θέλημά τους, δανειζόμενος  ...

Η δαιμονισμένη

΄Εκανε διαδρομές ορμητικές  και επικίνδυνες μέχρι να βρει την έξοδο. Ξεπήδησε ορμητικά βγαίνοντας από το σκοτεινό  λαγούμι της στο φως- νομίζει. Αναπάντεχα ξεπήδησε θα ΄λεγες, αν ήξερες βέβαια ...

Θάλασσα Αίματος

Περνάς από τους κάμπους μου,  Ολόγιομη εγώ. Δίχως ρόδα. Περνάς τις νύχτες μου… Στων αστερισμών την φωτιά μου… Περνάς μέσα από το ποτάμι μου… Ρέεις. Στα μονοπάτια ...

Το αγρίμι

Δεν υπήρχε στη ζωή της από παλιά, τώρα τελευταία την επισκέφτηκε κι ούτε που το φανταζόταν ότι ζει στις πόλεις, ότι τρέχει στα σπίτια, ότι μπαινοβγαίνει απτόητο, ότι ...

Ηλίαση (Солнечный удар)

Μετά το γεύμα βγήκαν από τη ζεστά φωτισμένη και λαμπερή τραπεζαρία στο κατάστρωμα και στάθηκαν στην κουπαστή. Εκείνη σφάλισε τα μάτια και, με την ανάποδη της παλάμης ακούμπησε ...