Τελευταία Άρθρα

  • Εικαστική Υπέρβαση

    Ο νους μας, στα γραμμικά όρια των κορυφογραμμών. Στην επιφάνεια της  στέρεης θάλασσας και στα λικνιζόμενα στάχυα που σέρνει σε χορό ο αγέρας, ανυπότακτος στο θέλημά τους, δανειζόμενος  ...
    Συνεχίστε Εδω
  • Το κερί της μνήμης

    Τόσο αγαπώ τη φλόγα που τη φιλώ, απλώνω σ’ αυτή το χέρι μου πλένω το πρόσωπό μου, μιας και εντός της ζουν τ’ ανάερα τα πνεύματα σαν να ...
    Συνεχίστε Εδω
  • Πού οδηγώντας

    στην Εντίτα        Απόψε ίσα που διακρίνεις τι μπορεί να έχει γραφτεί σ' αυτές τις σελίδες. Μερικές γέμισαν ασφυκτικά σαν τις μέρες, άλλες απουσιάζουν πανηγυρικά. Και ...
    Συνεχίστε Εδω
  • Να συνεχίσω;

    .. Θα συνεχίσω!         Κι όμως (ή ναι αλλά όμως) οι σελίδες σκοτείνιασαν. Όσο και οι ελπίδες δεν είναι ευέλπιδες, ντυμένοι με βυσσινί ταγιέρ ή φουστίτσες κοντές με σπαθάκια ...
    Συνεχίστε Εδω

Παραφορές

Τα κείμενά μου μιλούν αποκλειστικά για εσωτερικά τοπία, πράγμα που οι περισσότεροι δεν το βλέπουν

Τόμας Μπέρνχαρντ

Λογοτεχνικώς

Κακοειπωμένο

Τίποτα δεν είναι πιο πραγματικό απ' το τίποτα Δημόκριτος Δεν ακούγεται τίποτα. Σχεδόν τίποτα, λέω. Κι όμως τα αυτιά μου είναι στη θέση τους. Είμαι σχεδόν σίγουρος πως ...

Το ρολόι Часы

Τα έχανα. Φτηνά, ακριβά, τα ρολόγια γενικά τα έχανα. Η κόρη μου μού έδωσε ένα αδιάβροχο πλαστικό ρολόι. Τη ρωτάω: «Γατούλα μου, δουλεύει;» -«Μα ναι, μανούλα, δουλεύει». Δούλευε ...

Ο τίγρης εμαι εγώ

Εκεί στο κέντρο της σκηνής -ή μήπως στο κέντρο του τοίχου;- ένα πρόσωπο ακτινοβολεί, μια μορφή που του παράστεκε όσο ζούσε. Η μορφή του πατέρα που σκύβει πάνω ...

Εικαστική Υπέρβαση

Ο νους μας, στα γραμμικά όρια των κορυφογραμμών. Στην επιφάνεια της  στέρεης θάλασσας και στα λικνιζόμενα στάχυα που σέρνει σε χορό ο αγέρας, ανυπότακτος στο θέλημά τους, δανειζόμενος  ...

Να συνεχίσω;

.. Θα συνεχίσω!         Κι όμως (ή ναι αλλά όμως) οι σελίδες σκοτείνιασαν. Όσο και οι ελπίδες δεν είναι ευέλπιδες, ντυμένοι με βυσσινί ταγιέρ ή φουστίτσες κοντές με σπαθάκια ...

Πού οδηγώντας

στην Εντίτα        Απόψε ίσα που διακρίνεις τι μπορεί να έχει γραφτεί σ' αυτές τις σελίδες. Μερικές γέμισαν ασφυκτικά σαν τις μέρες, άλλες απουσιάζουν πανηγυρικά. Και ...

Το γιατί

Ένα σπασμένο ποτήρι με αόρατα τα γυαλιά μες στην καρδιά. Πώς να φωτίσω το γιατί όταν δάκρυ μου δεμένο μαντήλι στο πόδι. Το πύον δε σταματά να τρέχει ...