Αρθρογράφος: Κωνσταντίνος Γιαννόπουλος

Το γιατί

Ένα σπασμένο ποτήρι με αόρατα τα γυαλιά μες στην καρδιά. Πώς να φωτίσω το γιατί όταν δάκρυ μου δεμένο μαντήλι στο πόδι. Το πύον δε σταματά να τρέχει ...

Στη λεωφόρο

Καθόμουνα δίπλα της. Είχε όμως γυρισμένη την πλάτης της και κοιτούσε στο βάθος του διαδρόμου. Και εγώ έβλεπα τα κατάμαυρα μαλλιά της. Ένα πλεχτό σκουφάκι που κάλυπτε ελάχιστο ...